طرح نمایشنامه:آسکاریس /احمدرضا نظری

طرح نمایشنامه آسکاریس

نوید یک هنرمند نقاش است که اختلالharm ocd دارد. )نوعی وسواس فکری که فرد بر افکارش کنترل نداشته و با وجود بی آزار بودن ترس از آسیب رساندن به دیگران دارد) او به توصیه‌ی تراپیست، یک دفتر تمرین طراحی دارد. به شکلی که افکار سادیستیکش را نقاشی می کند و سپس آن را از بین می‌برد.
همسرش رعنا، از قبل نقاشی‌های دیوانه وار او را دیده و در جریان درمانش قرار دارد. او معلم خصوصی دبستان است. بچه‌ها در خانه‌‌شان رفت آمد دارند. یکبار او از مادر یکی از شاگردانش به نام مهرسام، سفارش کشیدن پرتره پسرش را می‌گیرد. نوید نقاشی مهرسام را می‌کشد. اما در روز تحویل، رعنا ناگهان متوجه می‌شود او نقاشی را دور انداخته است. نوید دلیل کارش را بی کیفیت بودن نتیجه‌ی کار بیان می‌کند. اما رعنا همزمان به یاد نقاشی‌ها و تمرین‌های روان‌درمانی گذشته او می‌افتد. زن با فکری که بعدش می‌کند کاملا به هم می‌ریزد. از خود می‌پرسد دلیل واقعی این کار چه بوده؟ تصویر مهرسام چه فکری در سر شوهرش انداخته است. آیا نوید افکار کودک آزاری دارد؟ برای همین نقاشی رو نابود کرده است؟ درست شبیه دفتر تمرینش؟ رعنا حتی در ذهنش بیشتر پیش می‌رود. نکند شوهرش واقعا یک کودک آزار باشد؟!
او نمی‌تواند افکار خود را رها کند. مثل گرفتن یک بیماری مسری، دچار وسواس فکری می‌شود. حالا زن و شوهر هردو بیمارند. رعنا تبدیل به یک زن بی قرار و بهانه جو می‌شود. گاهی آرام می‌گیرد اما بعد به ناگهان، شوهرش را در خیال یک روانی پدوفیل تصور می‌کند. این قضیه تا جایی پیش می‌رود که یک شب نوید بعد از یک مشاجره‌ی شدید ، خانه را ترک می‌کند.
رعنا که تنها می‌شود سعی می‌کند خود را آرام کند. دوباره یاد تمرین رواندرمانی نوید می‌افتد. سعی می‌کند آن روش را امتحان کند. اما او نقاشی بلد نیست. تصمیم می‌گیرد در عوض صدای خود را ضبط کند. به بدترین افکارش اجازه می‌دهد بر زبانش جاری شود تا شاید از ذهنش خارج شود. به روزی که نوید به دلایلی در خانه با مهرسام تنها بوده فکر می‌کند. شوهرش را در نقش یک آزارگر می‌گذارد. در ادامه محتوای ضبط شده تبدیل به یک اجرای نمایشی می‌شود. رعنا در نقش مهرسام می‌رود و با نوید که به شکل خیالی برمی‌گردد اتفاقات آن روز را به شکل خیلی بدبینانه بازسازی می‌کند.
در آخر نمایش. رعنا به قدری تحت فشار هیجانات ناشی از اجرا قرار می‌گیرد که از حال می‌رود و در آغوش نوید خیالی می‌افتد. اما ما متوجه می‌شویم افکار مزاحم و انگل مانند دیگر از سرش خارج شده است.