” لحظاتی در زندگی وجود دارند که ممکن است هر نفر در مقطعی از زیست خود آن را تجربه کند. زیستن در
خوابگاه در کنار افرادی با خصوصیات متفاوت، می تواند تجربه ای باشد که هیچ وقت تکرار و یا فراموش نمی شود.
افرادی که هر روز با مسئلهای مواجهاند . برخی در بیرون از آن چهاردیواری که خوابگاه نام دارد برایشان اتفاقی زخ
می دهد . برخی بر سر رعایت نشدن حریم شخصی خود و عدم آرامش مدام گلایه می کنند و تعدادی جواب بازی
هر روزه زیست خود را نمی دانند که مدام مانند چرخه ای بی پایان ادامه دارد. در آن مکان بارها اتفاق افتاده است
که چیزی شنیده می شود و در آن شنیده، مشخص نیست حقیقت اصلی کدام تکه کوچک در میان انبوهی از
داستان های جدید است. همه اینها با هم فقط بخش کوچکی از آن زیست فراموش نشدنی در خوابگاه را شکل
میدهند. تجربهای که هیج وقت دیگر تکرار و یا فراموش نمیشود. تجربهای که برای همه متفاوت است و هر نفر
با فرم و روش خود از آن یاد میکند. برخی آن را مانند قصهای سرراست که مبدا و مقصدی مشخص دارد روایت
میکنند و برخی مانند تکه پارههایی از چند روایت و خاطرههایی مختلف و ناقص. برای برخی خوابگاه باعث بودن،
توانستن و شدن گشت و برای برخی باعث ایجاد لحظاتی درباب نبودن، نتوانستن و نشدن گردید. ”
سعی من در این است که چند روایت مجزا که در زیست خوابگاهی افراد رخ می دهد را با تکیه بر فرم اجرایی به
نوشتار تبدیل کنم. چند روایت در یک اتاق واحد در خوابگاه پسرانه رخ میدهد. در هر روایت یک یا دو نفر حضور
دارند و این روایات به صورت تقطیع شده به صورت غیرمتوالی روایت میشوند و در بعضی از روایات نیز افراد روایت
دیگر به روایت درحال نمایش ورود پیدا می کنند. در فرم نوشتاری، من سعی کردم با استفاده از ترتیب غیرمتوالی
داستانها و ورود افراد، دیالوگها و… فرمی را در نوشتار این متن استفاده کنم که تاکید را از روایات بردارد و فرم
پررنگتر شود. این پررنگ تر شدن به معنای کنار گذاشتن روایات نیست. هر روایت در جایی قطع می شود و روایت
بعدی شروع می شود و با قطع روایت، روایت بعدی شروع می شود و این تکه ها در نهایت باعث می شود هر روایت
به صورت کامل نمایش داده شود. سعی من در این است که بتوانم این ترتیب را با استفاده از فرم نوشتاری مدنظرم
به نمایشنامه ای اجرایی تبدیل کنم. فرمی که در بیان و پیشبرد روایات مجزا نیز به چشم بخورد و بتواند ساختاری
منسجم را درحالی منقطع است خلق کند.
متین غنی زاده
